Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός κουλούρια...

Το αποτέλεσμα του χθεσινοβραδινού αγώνα δεν εκπλήσσει πολλούς για διάφορους λόγους:

1) Η παράδοση υποδεικνύει ότι σε τέτοια ντέρμπι τα γκολ συνήθως είναι λιγοστά.
2) Το στιλ παιχνιδιού παραδοσιακά είναι σκληρό και προσεκτικό.
3) Το πρωτάθλημα έχει μπροστά του δρόμο και θα ήταν πολύ νωρίς για υψηλό ρίσκο από τους δύο προπονητές.
4) Ο Ολυμπιακός είναι πρώτος στη βαθμολογία του πρωταθλήματος και ο Παναθηναϊκός ναι μεν 5 βαθμούς πίσω του αλλά έχοντας περάσει από ορισμένες δύσκολες έδρες του φετινού πρωταθλήματος (ΑΕΚ, Αρης, Πανιώνιος).
5) Και οι δύο αντίπαλοι έχουν ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και δε μπορούσαν να διακινδυνεύσουν το ευρωπαϊκό τους προφίλ. (αυτό θέλει συζήτηση)
6) Οι υπόλοιπες ομάδες του πρωταθλήματος φαίνονται αρκετά ανταγωνιστικές βαθμολογικά και ακόμα αποτελούν κίνδυνο και για τους δύο μεγάλους, οπότε και ο ένας βαθμός είναι προτιμώτερος από κανέναν.

Εγώ οφείλω να ομολογήσω ότι δεν περίμενα το 0-0. Δε μιλάω για το αποτέλεσμα της ισοπαλίας αλλά καθαρά και ξάστερα για το σκορ. Αυτή η πεποίθησή μου πιο πολύ είχε να κάνει με τον Παναθηναϊκό και εξηγούμαι. Φέτος ο ΠΑΟ δείχνει να έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν. Παρατάσσεται με έναν καθαρό επιθετικό συνεπικουρούμενο όμως από δύο ακραία χαφ που μπορούν να είναι μέσοι (Καραγκούνης) ή επιθετικοί (Σαλπιγγίδης). Το σχήμα με έναν επιθετικό και με αρκετούς (3) ανασταλτατικούς μέσους δε μπορεί στα χαρτιά να θεωρηθεί ιδιαίτερα επιθετικό αλλά αυτό που το κάνει είναι η συνεχής πίεση ψηλά που επιτάσσει ο Τεν Κάτε. Με αυτόν τον τρόπο τα περισσότερα τέρματα του Παναθηναικού σημειώνονται από κόντρα επίθεση έπειτα πό κλέψιμο της μπάλας από την αντίπαλη άμυνα. Μάλιστα όταν ο Παναθηναϊκός παίζει την κόντρα τα 2 ακραία μπακ του έρχονται προς δημιουργική βοήθεια στην επίθεση ανεβαίνοντας ψηλά ώστε να βγάλουν τη σέντρα και να βοηθήσουν τα εξτρέμ. Η λογική του προπονητή είναι σωστή και αποδεικνύεται από την επίδοση της επίθεσης του ΠΑΟ, η οποία είναι μέχρι στιγμής η καλύτερη του πρωταθλήματος και μάλιστα με αρκετή πολυφωνία σε αυτήν. Από την άλλη πλευρά όπως είναι προφανές με την πίεση ψηλά και με τα ακραία μπακ στην αντίπαλη περιοχή είναι επικίνδυνο και συχνά ο Παναθηναϊκός πληρώνει της βαθιές μπαλιές του αντιπάλου προς τους ακροβολισμένους μοναχικούς επιθετικούς. Το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε πριν ακόμα ξεκινήσει το πρωτάθλημα στα ματς προετοιμασίας. Ο ΠΑΟ υστερεί και σε ταχύτητα στην άμυνά του δίχως να έχει κιόλας βαριά κορμιά για κεντρικούς αμυντικούς. Συνοψίζοντας, πίεση ψηλά και softcore άμυνα ίσον πολλά τέρματα και στις δύο εστίες.

Ο Ολυμπιακός από την άλλη φέτος έχει να παρατάξει δυνατά χαρτιά στην άμυνά του που τόσο τον είχε ταλαιπωρήσει τα περασμένα χρόνια. Παραδόξως φέτος έχει όχι μόνο καταφέρει να φτιάξει αξιόπιστη άμυνα αλλά και να έχει αρκετές επιλογές για αυτήν πράγμα ιστορικά σπάνιο για την ομάδα. Στην επίθεση ακόμα τα πάει καλά επειδή έχει φροντίσει να έχει λίγους αλλά εξαιρετικούς επιθετικούς που βοηθούνται και από άλλους επιθετικά ικανότατους μέσους. Κι' όμως φαίνεται πως η επίθεση του Ολυμπιακού πάσχει ενώ δημιουργεί αρκετές φάσεις μπροστά στις αντίπαλες εστίες. Σε αυτό παίζει το ρόλο του και το σχήμα που βλέπουμε στο γήπεδο. Ο Ολυμπιακός όπως και ο αιώνιος αντίπαλός του παίζει επί της ουσίας με έναν και μόνο επιθετικό μόνο που γι' αυτό δεν είμαι σίγουρος αν αποτελεί αγωνιστική επιλογή του προπονητή του ή αναγκασμός από την έλλειψη εναλλακτικών λύσεων. Μία ακόμη επισήμανση που έχει να κάνει με την άμυνα του Ολυμπιακού είναι πως κάνει λάθη τα οποία ακόμα δεν του έχουν κοστίσει ιδιαίτερα και κατά τη γνώμη μου ο υπεύθυνος για αυτό δεν είναι άλλος από τον Νικοπολίδη.

Σύμφωνα με τα παραπάνω περίμενα ένα πιο επιθετικό ματς με περισσότερο ενθουσιασμό και ίσως λιγότερο πάθος. Ας μην ξεχνάμε πως και οι δύο ομάδες έπαιξαν αρκετά σκληρά αλλά όχι με ξεσπασματα από τους παίχτες τους. Για να γίνω πιο σαφής θα φέρω το παράδειγμα δύο παιχτών που φαίνεται πως είναι τεχνίτες αν και μπορώ να αναφέρω κι' άλλουςς, του Ντιόγκο και του Γκάμπριελ. Σε όλο το ματς δεν είδα μια ενέργεια της προκοπής από τους δύο παίχτες π.χ. κανένα τακουνάκι, κανένα τσιμπηματάκι της μπάλας κ.τ.λ. Το ξέρω καλά πως και οι δύο αν το θέλουν μπορούν να μιλήσουν στη μπάλα αλλά αντιθέτως είδα κλωτσιές και αγκωνιές από δαύτους. Όταν αυτοί κάνουν τέτοια πράγματα τότε τί να περιμένουμε από τους άλλους.

Παρόλαυτά δεν πιστεύω πως οι δύο προπονητές θα αλλάξουν άμεσα το σχήμα με το οποίο αγωνίζονται οι ομάδες τους, τουλάχιστον όχι μέχρι τον Ιανουάριο που σίγουρα θα δούμε νέα πρόσωπα στο ρόστερ των συλλόγων. Όσο για το θέαμα, θα πρέπει να περιμένουμε να τους δούμε με πιο αδύναμες ομάδες απ' ότι φαίνεται για να απολαύσουμε τα ατομικά χαρίσματα των παιχτών τους. Ριψοκινδυνεύοντας από τώρα μία πρόβλεψη για το ματς του 2ου γύρου είμαι σχεδόν σίγουρος πως το θέαμα θα είναι καλύτερο επειδή οι ομάδες θα έχουν δέσει περισσότερο και επειδή μέχρι τότε λογικά θα παίζουν περισσότερο ρόλο και οι τρεις βαθμοί της νίκης.